Good-Bye Dexter

Dexter. Jan 25, 2000 - Sept 29, 2010

I named you after a crazy cartoon character. We spent the last 10 years growing old together. From the day you were given to me as a puppy until the very last minute we were together, you have been the malambing puppy who always has a smile for me. And I will miss that welcoming smile. You have been very loyal even though I haven't really taken good care of you. But because you have become uncomfortable and I know you're in pain whenever you move due to your age and unkown ailments, I believe it was best to finally put you to sleep. It was painful for me to do this. But it was painful for me as well to see you ache everyday. You were not happy so I know it was time.

I will miss your brown eyes; the way you tap my hand with your nose to tell me you wanted me to pet you, the way you bite your chain when we go out for a walk; the way you lean on my leg when you wanted to be hugged; when we watch the fireworks together every New Year's eve; and many other things.

I'm sorry. And thank you for the years you were with us my dear loyal, happy and smiling puppy. You will always be my baby Dexter. You will have a new life at the Rainbow Bridge. A healthier and happier one.

Farewell.

Plan C

Boyfriend was out of town last weekend. So I had to make sulit my weekend without him. Ang hirap palang mag-isip ng gimmick kapag walang Fafa. Heniwei, Plan A was attend a friend's party in the village. Ok na sana kung hindi lang siya nagkasakit. So that got crossed out. Plan B was get a massage at my favorite spa in Quezon Ave. Yes, alone because it's a ME weekend! ME ME ME ME! And Plan C was attend a blogger's birthday party at a bar in West Ave. At dahil konting tambling lang ang layo ng Quezon ave sa West ave., tinuloy ko na si Plan C at magpamasahe na lang after. Killing 2 birds with one kembot, kumbaga. Masaya naman. As in ang SUHYUH-SUHYUH!. May dance portion pa ng limang diwata na makakabasag sa mahiwagang krystal ng mga discreet. Ma-upload nga sa X-Tube mamaya. ECHOZ! At wow, may beer. Sheht. What is kryptonite to my system lang naman di ba? I'm not sure how many bottles of beer I had. Magiging ok naman sana ako kung hindi dahil sa jowa ng someone-someone na nagtatagay ng Soju. Mixing drinks is BAD kaya. Sino kaya yun???? Kaninong jowa yan?? Sinez keyez??? Ahaha Ahaha. (I know you read my blog, P... ahahahaha). Ang ending, nakatulog ako sa isang room sa bar at di na natuloy ang Plan B. Ang bad trip pa, nagsuka-suka pa ako sa banyo. Nuhkuhkuheeyuh! Salamat nga pala sa McGuardian Angel for showing me the way... To the banyo! Pagkagising ko, umagang kay bonga na. As in 8:30am na. Buhay puta lang naman, di ba? Mas nahuli pa akong nakauwi kaysa may-ari ng bar na doon din daw nakatulog na lasheng. Tama ba yun? Tapos pagkalabas ko nakatambay sa kanto yung mga masahista ng katabing masahian.

"Boss, masadz?"

Smile na lang ako, parang girl sa commercial ng Philippine airlines (shining throoooough...). Tweetums levels pero warak naman ang puke.

Quezon ave to Alabang in 30 mins at para akong nag-drop ng Vallium sa lagay na yan. Kung may nasagasaan ako, sorry na lang po. 9:10am nakauwi ako ng bahay. Nakita ako ng maid.

"ay sir, ngayon lang kayo naka-uwi."

"Hindi! Nag jogging ako!"

Naka jeans at sneakers ako, kamusta naman.

Pagdating ko sa kwarto, inom agad ako ng Biogesic (ingat!) at Vitamin C. HELLO HANGOVER! Hay pucha. Yun lang.

*****

I haven't been blogging lately kasi heavy-gat ang haggard level ng buhay ko ngayon. As in busy-busyhan ang lola mo. Actually, dati na akong haggard. Pero ngayon bongang haggard na. AS IN. But I put up a photo blog site na everyday may post ako. Mga kuha mula sa mga bakasyon, kachorvahan, at eklavus. Nage-enjoy din ako sa Twiiter lately dahil ang dami pa lang entertainment doon. Kaloka ang mga news. Intriga.

That's it for now. Lunch break lang ako ngayon. Fly na!

Kinarir ko Kagabi

Heto ang kinarir ko kagabi. Pumili ako ng ilang litrato na kinuha ko mula sa taong 2008 (not necessarily my best photos, ok?) at ginawan ko ng video. Medyo haggard kasi nagbilang pa talaga ako ng beats sa music pero ok lang kasi nakakatuwa. And in a way, nabalikan ko din sa aking photo gallery ang mga litrato ko sa year na yun.

Dali panoorin ninyo mga beckies bago i-delete ng youtube yung video for violating terms of service. Hehehe.

Sorry, low res ang vid. =(

Va, as in Vangungot.

Para akong engot pero noong isang gabi napanaginipan ko ang camerang ito.



Anong ginagawa ko sa camera sa panaginip ko? Sa totoo lang, hindi ko na matandaan. Pero yung nararamdaman ko sa panaginip na yun ay super happy. Ewan ko ba. Siguro it's a sign na PWEDE NA AKONG MAG UPGRADE! Naka dalawang entry-level DSLR na ako and I think it's about time na bumigat-bigat nang konti ang camera ko.

Ahaha ahaha.

I originally thought of getting the 7D kaso MAHALIA FUENTES. My sister-in-law has one eh heller mayaman naman yun. She bought it in HK. She offered me last month to buy one unit in Hong Kong for me kaso masikip sa dibdib ko that time ang gumastos nang isang bagsakan at in cash kahit ba na mas mura pa siya sa Pilipinas. HENIWEY, ang habol ko lang naman doon ay yung built-in wireless flash transmitter. It's so bongga! I have Speedlites 480 and 580 kaya transmitter at nude model na lang ang kulang, da va?

CHOZ sa nude model.

And then it was announced that the 60D will also have that feature kaya ngayon inaambisyon ko na lang with all my might and all my beauty na bilhin ang camerang yan kapag lumabas dito sa Pilipinas. Mahal pero mas mura kaysa 7D. Tipid na muna nang konti para hindi masira ang budget. Si Hani bibili din kaya dapat manahimik din siya sa gastos.



ISO 6400... I wonder how that will turn out.



Swivel LCD chorva. It's so prosumer. Parang S2 IS. Ang chaka. But keber. I always shoot with the view finder anyway.



This is what I will be buying. Camera body lang since I have my own collection of lenses.

Hay nako hay nako hay nako. Nae-excite talaga ako.

Gulay

Naglalakad ako patungo sa meet-up place namin. Sa kanto ng Orosa at Nakpil. Ayun siya, naka maong at dark green T-shirt na sa sobrang hapit, wala nang mapagtaguan ang mga utong niya. At heto ako, dark jeans, shirt na de-cuello at naka-tuck, 23 years old at marami pang buhok sa ulo. Kinakabahan ako dahil sa mga nakaraang mga EB, minamalas ako. Kung hindi man chaka, ay chakang effem naman.

Maganda ang boses ni Adrian sa telepono. Sabi ko sa sarili ko ok lang kung mukhang monster ang date, wag lang monster na naka make-up at makembot.

“I’m 30 years old, a lawyer. I play basketball.”

Winner. May bongang trabaho. Hindi ako hihingan nito ng load.

Natuwa naman ako sa EB ko. Hindi siya baklitang level falayfay. Straight acting siya. Hindi siya mukhang monster. Sa katunayan isa siyang walking yummy. Naririnig kong minumura ako ng konsyensya ko.

“Putang ina, lucky girl ka. Minsan ka lang makakita ng baklang yummy, wag ka nang maarte. Diz iz it. Diz iz really it!! Ihain mo na ang bibingka mo para makain na. Now na!”

Pero siyempre dapat behave ako tulad ng pagkakakilala niya sa akin.

Lumapit ako sa kanya. Nagkatinginan kami. Nagkangitian. Nagtawanan. Naghalakhakan. At sa lagay na yan, hindi pa kami nag-uusap. Kilig lang. O di ba, ang bakla?

Nag dinner kami malapit sa kung saan kami nagkita. Medyo nagkailangan kami noong una. Iba din yung kaharap mo na dating nakakausap mo lang sa chat at sa telepono. Pero ramdam ko ang paglalandi niya sa akin. Yung kanyang “masarap ang may katabi sa kama.” Ang mga “sana kasama kita kanina habang umuulan.” At ang “masama sa katawan ang itlog na maalat pero masaraaaaaap.” Ako naman hangang ngiti at tawang kolehiyala kasi virginal effect.

ECHOS.

Kinain niya ang manok niya. Kinain ko ang beef ko. Tinikman niya ang beef ko. Tinikman ko din ang chicken niya. Pucha, hindi ko makalimutan ang sarap ng chicken niya dahil sinawsaw ko sa ngiti niyang matamis.

ECHOSSSSSSSSSSSSSSS.

Nag cake siya. Nag ice cream ako. Tinikman ko ang cake niya. Dinilaan niya ang ice cream ko. At doon. DOON naramdaman kong lutung-luto na ang bibingka ko. As in READY na po direk, action na!

Habang humihigop ako sa mainit na tsaa, bigla niyang hinawakan ang kamay ko. Napatingin ako sa paligid. Na-conscious. Kinabahan. Nahiya. Tinanong niya ako kung bakit.

“O bakit, nahihiya ka ba?”

“Oo, nabigla ako.”

“Ok lang ‘to. Malate ito. Puro bisexual dito. Bisexual tayo.”

“Correction. Malate ito. Puro bakla dito. Bakla tayo.”

Tapos kinurot niya ako sa pechay. Nag-giggle ako na parang gurl.

“Hihihihihihi.”

Natawa siya. Tinanong ulit niya ako.

“Ngayong nagkita na tayo, gusto mo pa ba akong kayakap buong gabi? Kasi... I like you.”

Sa puntong ito para bang naglevitate ako nang 1 inch, Mary Poppins levelz.

“Sige. I like you too.” Shet. Ang chaka ng sagot ko. Nagmadali kami sa pagbayad para maka-alis na sa restaurant at naka pila na ang mga bakla sa labas.

“My car or your car?”

Kunwari nag-isip ako pero sa totoo lang tinatamad akong mag drive.

“Kotche mo na lang.” Wala naman problema kay attorney.

Maganda ang kotche niya. Maayos sa loob. Pero amoy clorox. Why kaya? Uhm. Habang nagmamaneho siya, hinawakan niya kamay ko. Kinilig ako kasi first time kong maranasan na ipag-maneho ng poging date habang hawak ang kamay. Kasi nga minamalas ako sa mga previous date ko laging walang wheels. Dinala niya ako sa Pasay at nag check-in sa isang drive-in motel.

Napansin kong kabisado niya ang kwarto. Alam niya agad kung saan ang banyo, nasaan ang cabinet, nasaan ang remote ng TV, at nasaan ang mga towels. Parang tour of the love nest, di ba?

“Ligo muna tayo tapos mamaya magyakapan tayo.”

Putang ina lang naman di ba? Kinilig ako kay pogi nang bongang-bongang-bonga. Feeling ko ang ganda-ganda ko nun talaga.

Sabay kami naligo. Naghalikan kami. Shet, sarap. Tapos nagbastusan kami. “Bastusan mo ako, shet ka, bastusan mo ako,” sigaw ng konsiyensya ko. Sinabon niya ang mga bahagi ko na dati-rati yaya ko lang ang maaaring magsabon noong sangol pa lang ako. First timer ako kaya NA-KA-KA-LO-KA!

Pagkatapos mag-towel, hubad kaming lumabas ng banyo pero pinigilan niya ako sandali.

“Akala ko ba magyayakapan tayo? Yakapin mo nga ako, Felipe,” pangiti niyang sinabi. Tanginaaaaaaaa, natunaw talaga ako sa ngiti niya, pramis.

Niyakap ko siya. Tapos naghalikan. Napunta sa laplapan. Tapos tinulak niya ako sa kama. Naglaplapan nanaman. Tapos nagkainan at nagdilaan. Nagdilaan at nagkainan. Name it, I ate it. Nagbaliktaran. Nagtablingan. Nagkiskisan. Nagmurahan. Sa kaliwa! Sa kanan! Sa taas! Sa baba! Sa pula! Sa puti! Sa gitna ng kainan at dilaan, saksi ang nakabukas na TV sa pagpatong ng dalawang itlog na maalat sa bagong lutong bibingka.

Niyakap niya ako sa likod habang nakahiga sa kama.

“Masarap yung ganito, ‘no? Sana laging ganito na lang,” comment niya. Sa akin naman, masarap ang lalakeng yummy. Sana laging lalakeng yummy na laaaaaaaaaaaaang! Natulog kami nang sandali tapos nagbihis kami.

Pasikat na ang araw nang ihatid niya ako sa kotche ko. Bago ako bumaba, hinalikan niya ako at niyakap.

Charap!

Nang makababana ako sa kotche, tinanong ko siya.

“Gusto mo bang mag-breakfast?”

Umiling siya. “Ay, di pwede eh. Nagmamadali ako. Baka late na nga ako, eh.”

“Bakit, saan ka pupunta?”

“Sa airport. Susunduin ko pa yung girlfriend ko.”

Nag-paalam ako at yun na ang huli naming pagtatagpo. Nabigla ako. Girlfriend? Iniwasan ko na siyang i-text o tawagan and I think he got the point. Oo, kumakain siya ng gulay. Makulay ang buhay sa sinabawang gulay. Pero aminin niya, mas masustansya ang pechay ko.

Heller! Vuhay Fa Akez

Ber months na! I can't believe it. Ang bilis ng panahon. Parang nabuntis ka nang hindi mo man lang ninamnam ang kantutan. Oo, sinabi ko kantutan. Baket, BAWAL? Blog ko 'to. Kantutan kantutan kantutan kantutan kantutan! Tapos dadaan ang Araw ng Patay. Tapos Araw ng mga Santo. Tapos anniv namin ni Hani (hihihihi). Tapos Christmas. Tapos Bagong Taon. Tapos Balentayms. Tapos Birthday ko. Tapos babawasan ko nanaman ng isang taon ang edad ko sa facebook profile (ahaha ahaha). Hay shyet. Saan na nga ba napunta ang mga araw ko?

I haven't really been writing lately. Madalas kasi pagod na ako. I don't even have the time to read other blogs kaya medyo nananahimik ako. Pero buhay pa ako. Haggard nga lang.

Nasa hospital pa din tatay ko. Gumagaling naman daw. Pero nase-stress ako kapag nandoon ako. Nakakahimatay talaga ang sight ng catether na yan. Hayz!!



At nakuha ko na nga pala kotche nung sabado. Actually, yung driver ko ang kumuha. Kanina ko siya na drive muli after one week of absence. Noong pinasok ko siya sa Honda Alabang, 3/4 full ang tangke. Pagkatapos ayusin ang mga gasgas sa likod at mag change oil service, binalik sa akin empty na ang tangke. As in may warning light na. Anong nanyari sa gas ko, sininghot nang bongang bonga (in english, inhaled major-major)? Hu-wow pare hardcore. Kaya next time, 'wag magpapa-gas kung ipapasok sa casa ang kotche. Ok Felipe? Hoy Bakla makinig ka!

I really don't have anything to talk about. Wala akong ma-chika. I just have this need to write. Alam mo yun, pampa-kalma ng sistema bago matulog at baka mamaya ma-rico yan ako nang di oras. Haggard. Kasi baka kung anong litrato ko ang ilagay ni Mudra sa ibabaw ng kabaong ko. Baka yung high school grad pic ko pa eh mukha pa naman akong Afro Ninja doon. RAWR!

Here is a pic I took kanina with my Sony Ericsson habang nagmumuni-muni sa lounge area ng Asian Hospital.



La lang. Share ko lang.

Isang Mahalagang Mensahe mula sa Titik "M"

Nakuha ko lang sa text. LOL.

6:15 PM

I guess I haven’t visited The Asian Hospital in a long time. Nagulat ako may coffee shop na pala at iba pang stores baba. As soon as I stepped in the lobby, random thoughts came in my mind. This is where Tito Nonoy died; where I was confined for typhoid; where Botchok died; where my ex boyfriend used to work; where I went after I had a little accident at the gym; etc.



My Dad had an operation on his prostate this morning. My Mom says it was a minor procedure. She tried to explain it to me but I doubt she could understand whatever she was saying.

“Basta, yun na yun,” sabi niya.

And then she showed me on her phone a picture of what was removed from my Dad. Gee, Mom, thanks. Hmmm. Suffice it to say, I’ll never look at BACON or TOCINO the same way AGAIN.

I didn’t do much while I was there. Watched an episode of True Blood (nakaka-adik din pala ‘to ‘no?) on my iPod and then I fell asleep. I woke up when my Mom started screaming. My Dad was vomiting. The nurse earlier gave him pain reliever through IV even though he wasn’t asking for it. Oddly though, most patients daw get this side effect. Well, yun ang nakaka inis doon. Common side effect na nga, binigyan pa rin. And he wasn’t in pain in the first place. Good thing my Mom wasn’t in warrior queen mood. She was calm and relaxed while the nurses were going crazy cleaning up the mess.

If my Dad will behave properly and follow the doctor’s orders (Rest well, drink water, no more soft drinks, don’t harass the nurses, etc.), he should be out by Sunday.

Basta ako, I wanna stay healthy and try to avoid staying over night at the hospital because I DEFINITELY DON’T WANT TO BE CATETHERED! I've seen pictures of how it's done and.... and... and....

* hinimatay

V2 Cruz

Alam mo ang problema sa Vito Cruz street sa Manila kaya ang bagal din ng daloy ng mga sasakyan, bukod pa sa mga side street vendor na sinakop na ang daanan ng tao, ay ang mga pedicab na against the flow of traffic na nga ang biyahe, pinapatigil pa minsan ang mga kotche para sila lang maka daan. One Way ang Vito Cruz mula Taft hangang Arellano. Ginagawa nilang 2-way.



The irony is at the corner of Taft and Vito Cruz, doon naka pwesto ang kamakailan lang na sumikat na Manila Police na nag-aayos kuno ng traffic.

Estudyante pa lang ako, laking sakit sa ulo na ang mga pedicab na yan. And for decades, ganyan na ang sistema nila. Obvious lang naman ang solusyon. Disiplina para sa mga pedicab na sumunod sa batas trapiko para hindi naman sila sagabal sa kalye. Kung one way, punyeta, ONE WAY! Pero Pulis Maynila na rin ang nagpapabaya. Siguro wala kasi silang mahuhuthutang pera sa mga de-padyak.

Manila's finest penguins.

PHLOG: Too lazy to blog. Puro PEEKCHURS.

SATURDAY:



Traffic in Ortigas. Horrible.



Toys at Comic Con, SM Megamall. I was suppose to blog about this. Pero tinamad na ako.



I think it’s cool that a lot came in costumes.



Not toys.



Geek you very much.



Dinner with the boyfriend at Banana Leaf, The Podium. Then a massage at Amistad, QC.

MONDAY:



Work. Wala lang. I was bored in the car. My driver was giving me the nasisiraan-nanaman-ng-ulo-si-Felipe look.



I bought an Apple TV. So this means I’m not buying a new iMac anymore. But I think I still have the budget for a Canon 60D when it comes out on the last quarter of the year. On installment, of course.



As I was doing my work during the day, and syncing my Apple TV with my iTunes late afternoon, an embarassing episode in Philippine history was happening. We all know how unreliable the Philippine police force is. Thanks to multi media, the rest of the world now know this as well.

The next day, I learned the English translation of Bongang-Bonga: Major-Major. It was a flip of emotions for the Pinoys. Just one note though. Being in the final 5 isn’t bad at all, you know.

TUESDAY:



I’m worried about my dog. He’s so old, he can’t move around easily anymore. And I’m to blame for not taking good care of him.





Lunch at Conti’s in BF Homes Parañaque with Mom and Dad.

Wednesday:



Coffee with boyfriend at Bona Coffee Westgate while watching True Blood on my iTouch.



Mister Statue Man at The Festival Mall.



Dinner at Kenji Tei, BF Homes.



No other customers yet.



My ramen.



After I gobbled up pretty much everything, I noticed that an insect drowned in my soup.



Mindanao gate. Eager to get home.

Reaction y Beckitas!

Di ko kinaya.




Major, Major saya!

Easy Lang

As usual, it was a tiring day. May stress factor dahil may pinagsabihan akong dalawang empleyado na nagpainit sa ulo ko nang bongang bongang bongang bongah. Pero keri lang. Ayos lang. It was just something that I needed to do na sana hindi ko na kinailangang gawin. Pero pukeng ina talaga!

O, Felipe, ang puso at ang wrinkles. Remember, positivity. Inhale... exhale...

HENIWEY HIGHWAY SKYWAY, napagod lang naman ako nang slight pero pagdating ng hapon, relax na. At least nagkita kami ni Hani at nag afternoon date kami.



Una tumambay kami sa Bona Coffee. Actually, siya may tinapos na trabaho habang ako may tinapos sa Facebok. Ehehe ehehe. Tapos pumunta kami sa BF Ruins. Siya, bumili ng mga CD. Ako, bumili ng mga DVD.



Sabihin niyo nang ang baduy ko pero magja-John Lloyd marathon ako this week. LOL!





Tapos bumalik kami sa Alabang. Nag simba kami sa St. James. Special request ni Hani. Siguro kailangan niyang mag pray. After that, nag dinner kami sa Luk Yuen. MSG overload. Kaya siguro ako nahihilo ngayon.





May binili nga din pala akong dalawang maliit na halaman habang nasa BF kanina. Isa para sa altar ko (at kapag sinabi kong altar, hindi yung may litrato ni Ate Vi o ni Ate Guy o wooden replica ng pototoy ni Peter North), at isa para sa banyo ko. Baket? Wala lang.

Yun lang naman ang nanyari sa araw ko ngayon.

Easy lang. Salamat naman.

Not So Shonget

Dahil inunahan ako ng taray ng nanay ko, napa-oo na lang ako nung sinabi niyang ipasyal ko daw yung pinsan kong fil-am sa Bonifacio High Street. Kung tumangi ako, makakasalubong ako ng mga mura na may kakambal na flying kick mula alabang at babagsak sa libing ng lolo ko sa Sta. Rosa. Kung papayag naman ako, sisimangot ako kasi masisira ang mga plano ko sa araw na ito. Ang ending, ang shonget-shonget-shonget ko ngayon.

Well, di naman. OKs lang. Keri lang. Shonget lang.

So I did my chores from 8 to 10am. Visited 2 branches and did transactions with 2 banks. Picked up my cousin from my Tita's Madrigal house and off we went to Bonifacio High Street. Pucha ang daming tanong ni pinsan. Parang Q & A sa Bb. Pilipinas lang naman. Mauubusan ako ng english.

"Oh. That's a good question. Uhm. Uhm. Uhm. Keep it up!"

Kung hindi ko ico-consider yung anak ng isang tito ko na halatang-halata namang anak ng asawa niyang dating GRO (na ngayo'y isang balyenang naka mini skirt) sa ibang lalake dahil mukha silang mga egoy, si Kevin ang pinaka-batang pinsan ko. Anak siya ng pinakabatang kapatid ng nanay ko na nakatira dati sa Las Vegas at ngayon lumipat na sa LA tulad ng isang Tita ko. Pero kahit na mukha siyang Kano, pinoy na pinoy naman ang taste niya. Sabi nga ni Kevin, "mehel na mehel kow ang Philippines!"

Namasyal kami sa High Street kanina. Eh pucha, medyo lang 6'2" ang height ni tisoy. Eh... Di bah lang. Stiff neck levels. Para kaming equalizer. Punyeta ayoko talaga tumabi sa kanya. Nagmumukha akong walking stick niya. You know naman me. KYOT.

"Bakit? Nalula ka ba sa aking towering height? It must be your failing eyesight." - Bambi, 'Temptation Island.'

Heniwey, pinakita ko sa kanya yung Market, Market.

"Wow. Ang lekey nemen ng mall."

Tapos namasyal kami sa High Street.

"This is really nice. It's muhguhnduh."



I treated him to lunch at Italiani's. He had a bowl of salad. I had the whole Pepperoni Pizza. Baboy levels, I know. Pero pucha, gutom talaga ako. Inalok ko siyang kumuha ng kahit isang slice. Pero siyempre chika lang yun. Gusto ko talagang solohin yung pichapay.

Tapos biglang pumasok yung lawyer friend kong si J.M. Eh pucha, nag-hello siya sa akin habang may subo akong pichapay. Wa-poise lang naman. Nung nakalayo na siya, nag-text siya sa akin.

"Tangina ka. Ang landi mo. Sinong white boy bagets 'yan, ha?"

"Puke mong button-fly. Pinsan ko 'to. Gaga."

"Ay, sorry. My mistake. Bakla lang."

"Baklang Hayden ka."

"Ouch..... thank you."





We decided to go to The Venice Piazza Mall at McKinley Hills to have coffee at Figaro. He had a Figaro Frost. I had a hot Cafe Mocha. We shared on a chocolate cake. I'm glad that he liked his Figaro frost. Tapos doon ko na siniraan ang Starbucks. AHAHAHAHA. Eh pucha totoo naman eh. SBC, Figaro, Coffee Bean and even UCC have better tasting coffee than Starbucks. Mas pogi lang ang mga baklang barista sa Starbucks. HENIWEY, nagmadali na ako after that kasi may doctor's appointment ako ng 4pm kaya hinatid ko si white boy pinsan sa bahay ng Tita ko. Pagdating ko sa clinic, wala si doctora dahil natakot sa ulan. Award siya, sheht.

Sa kanya na ang korona ng mga duwag sa ulan.

Dahil sa Text

As I was staring at the darkness, trying to fall asleep, a friend texted me this message.

"everybody seems kinda lost these past few months. I hope di ganun ang situation mo."

I was intrigued and at the same time touched. I rarely get messages of concern from friends. And this one made my day.

But it's true that lately things haven't been very well with a lot of people who I know. As for the degree of trouble that they have, it's not that tragic. But problems still, nevertheless. And I miss seeing my friends smile. Ako din, I have my own problems. Everyday, I get the same work headaches over and over again. And then some. But I try to keep sane through positivity.

Everyone has problems naman, right? May mga sipleng problema, may komplikado, and there are problems na hindi naman actually problema like love. Kaartehan lang.

Aminin!

Dahil sa love problems, dalawa lang ang pagpipilian mo. Oo o hindi. Tikman o magpatikim. Subukan o umiwas. Sumubo o lumuwa. Spit or swallow.

CHOZ!!!

Kung ano man ang desisyon mo, PAREHONG may maganda at di masyadong magandang kahihinatnan which is fine. That's life.

Me, I worry about work. I worry about why I seem to get weaker. I worry about where I will be in the future. I worry about my friends. I worry about my boyfriend. I think friends have this impression na wala akong problema. Probably because I don't post much about my problems and issues. Or I don't talk or write about it on my blog. All they see are happy pictures with friends and the boyfriend. Plus a Mom who's an excellent provider. But I do have this weight on my shoulders that just doesn't go away easily. Siguro kaya din may insomnia ako minsan dahil sa kaiisip. It's not easy to have this responsibility to act as a leader of an organization.

But you know, life isn't all about that. Every now and then, I have to remind myself about the lesson I learned from Brian. Death can choose anyone to be next in line. Mapa bata o matanda. Life is too short to spend on worries.

So keep on posting your happy thoughts and keep taking happy pictures and then share them. It's all about that.

*****



Meanwhile, naaawa ako dito sa kotcheng bumanga sa Avanza. Nakita ko kaninang umagawa. It's a BMW 1. Tapos cute pa yung may-ari (nasa likod ng naka dark polo na lalakeng jubez). Kawawa naman siya (sniff, sniff). Di ko lang nakunan ng pic. Sayang. La lang, landi lang.

Seminar on a Sunday Again

I went to the Powerplant Mall yesterday afternoon rather late kasi nag siesta pa ako sandali. Buong saturday morning ako actually na nasa kama pilit na natutulog kasi 2 gabi na akong inatake ng insomnia. Alam mo yung 4 na oras akong gumugulong-gulong sa kama pero hindi pa rin ako nakatulog hangang sa magintercom na ang nanay ko at sinigawan ako na "gumising ka naaaaaa! tanghali naaaaaa! Gutom na yung kuting mo!"

Ay sheht. di ko pa pinapakain yung ampon ko.



Heniway. So nagkita naman kami ni boyfriend nung mid afternoon. Tapos kumain kami sa KFC ng Aroz Caldo. Natry niyo na ba ang Aroz Caldo doon? Lasang... KFC. Charap.

Tapos na-meet namin si Christina at Jing sa Fully Booked. Mega major renovation ngayon ang Fully Booked kaya sa ngayon kalahati lang ng pwesto nila ang bukas.





We had coffee at Seattle's Best. I don't want to be a traitor to my generation but I think SBC's coffee is way better than Starbucks. Pero I only had tea. Tapos nakakita kami ng hunky na artista na yummy na mukhang straight na nakalimutan ko na ang pangalan.



Tapos dinner at C2. Chris and Jing haven't tried eatting there. And the Crispy Kare-Kare is something I recommend to anyone na mahilig lumamon.



And it's best to have it with plain rice to taste the real flavor of the sauce. Sarap.



Before heading home, coffee naman muna kami sa UCC. We shared on my favorite Chocolate Xanadu.



Di ko na siya nakunan nang buo kasi nilamon namin agad. Ehehe.



Maaga ako nakauwi ng bahay kaya maaga din ako napahiga sa kama.

*****

I tried to convince myself that today will be a good day. Humarap ako sa salamin at sinabi sa nakikita kong "puta ka ang ganda-ganda mo! Sheht ka!" Pero wala.

Hu-WALA!



Haggard pa din. Mangyari, may early seminar kami today at 8am na tumagal nang buong araw. nung isang gabi inatake ako ng insomnia. Kagabi, maaga nga ako nakauwi from Saturday night out. Eh punyeta naman itong kapit bahay namin na buong gabing nagballroom dancing party. Nagchacha in the tune of "Empire State of Mind" at "Sex Bomb." Ewan ko na kung anong oras tumigil ang mga dancing coño lola pero ang utak ko hindi tumigil sa kahihintay ng tulog. Hangang sa unti-unti na lang lumiwanag ang kwarto. Sheht, umaga na.

Pinabangon ako ng konsyensya.

"Tik-ti-la-ok bakla. Bangon na!"

Weekend madness pala ngayon. Pagbukas ko ng radyo, si Tom Jones ang kumakanta.

"Sex bomb sex bomb... You're my sex bomb... Something something something something something sex bomb..."

O, hinde.

Street Pussy

I just hate it when people get tampo with me easily. I get that when I don't respond to facebook messages or emails or ym chats or texts. I either reply late or don't reply at all. And my only justifiable and REAL reason is that I'm a busy person. Wala ako magagawa, career woman ako.

CHOZ!



It’s not that I'm ignoring anyone but If I don't immediately reply to a text, that's probably because I was at that moment doing something more important. Like, shall we say, WORK? AND if I don't remember who you are on YM, keep in mind that you're not the only one-named stranger on my list whose background I probably UNINTENTIONALLY mixed up with another YM buddy. So please, drop the drama and just be nice to me. I try to be patient with people's hang ups but my work already gives me enough hassles that can last a decade, I don't need anymore stress from attention hungry kids. A happy day. Yun lang ang wish ko araw-araw. At world peace.

THANK YOU JUDGES!

*****

Samantala, kahapon, nang bumibisita ako sa isang branch namin sa Sta. Rosa Laguna, may nakita akong something-something sa tapat ng pintuan. Nung una akala ko stuffed toy na keychain. Alam mo yun, parang Koala o kaya Tarsier?

Sabi ko, “ew, yuck, it’s so dumi. Sipain ko nga.”

Tapos bigla siyang gumalaw. Shucks. Kuting pala. At alive siya.

“Shucks. Kuting ka pala. At alive ka!”

Di ba nga?

Eh naawa naman ako sa kanya kasi wala siyang Mommy at wala siyang Daddy at bigla siyang nag cry kasi hungry na siya. So after I did my work on that branch, tinawag ko yung kuting.

“Huy kuting!”

“Meow?”

“Sama ka na lang sa akin.”

“Sige bakla! Meow! Meow!”

At sumama naman sa akin ang kuting. Sheht. Sana ganito ding kadaling mamick-up ng lalake. DI VA NGUH? Kamot ulo na lang siguro ang driver ko sa napulot kong kalyeng kuting. Medyo malikot sa kotche yung kuting, na-windang yata si driver.

“Imbyernang kuting. Imbey, imbey, imbey!”

Nang pabalik na kami ng Alabang, kalong ko lang siya sa lap at naghahanap ng utong para sumuso. Ang ending, chinupa niya ang maong ko.

“Aba, starting young? Kuting, vaklah ako pero hindi ako tranny. Wala akong boobs. Wait ka na lang papakainin kita sa bahay.”





So ayun. Sa likod ng house namin siya ngayon nakatira. Siguro mga 2 or 3 weeks old pa lang yun kasi cloudy pa yung eyes niya. Sana mag survive siya sa amin. Bakit? Wala lang. Chika lang. Kahit na paano naman nakakakain siya. Binigyan pa siya ng water nung labandera namin. Haha. Pumunta ako ng pet store sa Festival Mall para bumili ng wet cat food at isang pet dish. Tapos natandaan ko bigla nung binibilhan ko pa ng pagkain si Mimi Sue.



Hayyy Mimi Sue, I miss you!

Ewan ko lang kung alam na ni ermat na nag-uwi nanaman ako ng pusang kalye. Good luck na lang. LOL.